Σε ένα πανέμορφο σημείο της βόρειας Εύβοιας λίγο πριν το Μαντούδι, δίπλα από τον ποταμό Κηρέα βρίσκεται ο 'Μέγας Πλάτανος' ένα πραγματικό μνημείο της φύσης καθώς η ηλικία του υπερβαίνει την μισή χιλιετία και οι διαστάσεις του εντυπωσιάζουν. Δεκαοκτώ μέτρα περίμετρος, έξι μέτρα διάμετρος και το ύψος του, είκοσι τρία μέτρα. Υπάρχουν μύθοι και θρύλοι εκατοντάδων ετών για νεράιδες, και ξωτικά που στοιχειώνουν όποιον κοιμηθεί στην μεγάλη σαν δωμάτιο κουφάλα του.

Εδώ και λίγα χρόνια αποτελεί όμως και σύμβολο της ανθρώπινης αδιαφορίας. Ο γερο-πλάτανος εδώ και δυο χρόνια δεν ζει πια. Τόνοι από μπαζώματα παρακείμενου λατομείου, κακοτεχνίες και άστοχες διαμορφώσεις του περιβάλλοντα χώρου συνέβαλλαν στο να μαραζώσει και τελικά να ξεραθεί το πιθανότατα μεγαλύτερο πλατάνι στην Ελλάδα. Τώρα θα μου πείτε, μέσα σε όλες τις δυσκολίες που περνά ο τόπος μας, εσύ ρε Χρήστο κάθεσαι και σκας για το δέντρο; Ναι! Σκάω για το δέντρο. Γιατί αυτό που κρατάει ζωντανό αυτό τον τόπο είναι η πίστη μας, η περηφάνια, τα σύμβολα, η παράδοση και οι θεσμοί μας. Αν τα χάσουμε αυτά τότε και η Ελλάδα θα μαραζώσει σαν τον γερο-πλάτανο.